o dikos mou kosmos

Μια ζωή όλο νάζι, χαρά, ζωντάνια,όνειρα..., που μπορούσε απλά να είναι υπέροχη!!

Δεν έμαθα όμως κάτι πολύ σημαντικό, να την διοικώ... Έτσι σιγά-σιγά άρχισα να την καπηλεύω και τώρα πια αυτό το γελαστό κοριτσάκι, με τα κατάξανθα μαλλιά και τα μεγάλα εκφραστικά πράσινα μάτια, να είναι στο μυαλό μου μόνο σαν ίνδαλμα...

Ατενίζω τις ωραίες στιγμές που έζησα και με δάκρυα στα μάτια διερωτώμαι το πώς και το γιατί...

Θα έδινα τα πάντα για μια αγκαλιά της μαμάς, για μια συμβουλή του μπαμπά και για ένα δικό σου χάδι, αλλά είστε όλοι τόσο μακρυά μου...

Αυτό που με πονάει πιο πολύ όμως, δεν είναι η απουσία σας, αλλά οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεται και εγώ αδυνατώ να βοηθήσω...

Νιώθω ότι είμαι θεατής μια παράξενης παράστασης που μένει απαθής στην εξέλιξη της ιστορίας και περιμένει απλά την κάθαρση για να ανακουφιστεί και να χειροκροτήσει...

Μου λείπετε πολύ αλλά έχω ναυλώσει πιο πίσω από σας γιατί φοβάμαι, τρομάζω και δεν μπορώ να παρακολουθήσω άλλο τα γεγονότα....

Κάθομαι και προσπαθώ να στομώσω τα επερχόμενα μαχαιρώματα κρατώντας πάντα το φυλαχτό της μαμάς, την συμβουλή του μπαμπά και τη δικιά σου μυρωδιά...

Από leptepilepti_1 @ Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2007 4:47 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...μετέωρες στιγμές έχω να ζήσω πια.

Αδυσώπητα τα κτυπήματα που κουβαλάω μαζί μου και το μυαλό μου στροβιλίζει ψάχνοντας να βρει μια διέξοδο.

Η ψυχή μου ζητά να εξιλεωθεί και απελπισμένοι οι παλμοί της καρδιάς μου με προδίδουν.

Η υποτέλεια για να ζήσω και η ευτέλεια της μοίρας μου με κάνουν να παραδίνομαι στο πεπρωμένο.

Ζητιανεύω στιγμές όπου θα σ'ακούσω ή θα σε δω μη ξέροντας όμως αν αυτή τη φορά θα μπορέσω να ακούσω αυτά που θέλω από σένα.

Θυμάμαι ένα βράδυ που είπες πως όλα στο χέρι μου είναι και πως όποτε θέλω μπορώ να το σταματήσω...ήταν πολύ αργά όμως γιατί ήδη είχα ανοίξει τα φτερά μου.

Άργησες να μου περάσεις το μήνυμα και εγώ ανυποψίαστη συνέχισα να κάνω το ταξίδι μου...και ξαφνικά τα φτερά τσακίστηκαν και το σώμα μου έμεινε να αιωρείται στο κενό και να πέφτει αργά και βασανιστικά...

...το μόνο που προλαβαίνω να σου θυμίσω ψυχή μου είναι μια ιστορία που σου είπα κάποτε , όπου ο πρίγκιπας έφυγε από τη μεγάλη του αγάπη και στο δρόμο τον βρήκα, τον φρόντισα, του έδωσα ότι μπορούσα για να αρχίσει να ελπίζει αλλά παρόλο που ήταν μεγάλος σε ήθος, αξία και ψυχή δέχτηκε τις υπηρεσίες μου και ξαφνικά εξαφανίστηκε αφήνοντάς  μόνο την μυρωδιά από το σώμα του στο δικό μου μαξιλάρι και ένα μάτσο αναμνήσεις...

... τελειώνοντας, σου είπα ότι τον καταλαβαίνω γιατί και εγώ το ίδιο θα έκανα... αν μπορούσα θα μάζευα τα κομμάτια μου και θα γύρναγα πίσω σ' αυτόν...  

...και να αγάπη μου που η ιστορία επαναλαμβάνεται...    

Από leptepilepti_1 @ Τρίτη, 5 Ιουνίου 2007 3:07 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...μια αποτυχημένη επώαση όλο σφάλματα και ένα μυαλό που τρέχει, τρέχει και συναντά το εμπόδιο μιας ψυχής θρύψαλα και μιας καρδιάς κουρελιασμένης...

..πέφτω κάτω αλλά σηκώνομαι και κοιτάω μπροστά...αντικρίζω το βάλτο της εποχής και την υπερηφάνεια κάποιων στο τέρμα και ξεκινώ να βαδίζω προς τα 'κει με αργό βήμα...

...στο δρόμο μαζί μου τα περάσματα μιας άδοξης αγάπης που δεν έχει πια ελπίδες για νίκη.Δίνω όλα όσα μου έχουν απομείνει για να αποκτήσει ξανά τις προοπτικές της, έστω και για μια θέση αξιοπρεπή στο τέλος...

...κουρασμένη αυτή, λαχανιασμένη εγώ, χλεβασμοί στις κερκίδες, κατάντια στο τέρμα...

ΠΟΥ ΣΕ ΠΑΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ;

Από leptepilepti_1 @ Τετάρτη, 30 Μαΐου 2007 9:03 μμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο και ένας άγγελος ανέλαβε
να με ξεναγήσει. Περπατούσαμε δίπλα δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με
αγγέλους. Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό
εργασίας και είπε :

«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε
όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής»

Κοίταξα γύρω γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να
βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδης στοίβες από χαρτιά
και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλον τον κόσμο.

Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε

στον δεύτερο
σταθμό. Ο άγγελος μου είπε :

«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι
ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σε αυτούς που τις
ζήτησαν».

Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι
πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν
ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.

Τέλος, στην άκρη ενός μακριού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ
μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί,
χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.
Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.

«Πως γίνεται αυτό? Δεν υπάρχει δουλειά εδώ?» ρώτησα.

«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι
άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια»

«Πως μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε?»
ρώτησα πάλι.

«Πολύ απλά» απάντησε «Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»

«Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε?»

«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου,
μια στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς. είσαι
πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα
πιατάκι. είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από ότι αρρώστια. είσαι
πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως αυτή τη μέρα.

Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της
φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας. είσαι
μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς το φόβο της επίθεσης,
της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια
άνθρωποι στον κόσμο.

Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι. είσαι σπάνιος.

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς. δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

Και αν διαβάζεις τώρα αυτό το μήνυμα, μόλις έλαβες μια διπλή ευλογία, γιατί σου το έδωσε κάποιος που σ' αγαπάει και γιατί είσαι πιο τυχερός από 2 δισεκατομμύρια ανθρώπους, που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν.»

«Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω? Πώς μπορώ να αρχίσω?»

«Να πεις καλημέρα» μου χαμογέλασε ο άγγελός μου «να μετρήσεις τις ευλογίες σου και να περάσεις αυτό το μήνυμα και σε άλλους ανθρώπους, για να τους θυμίσεις πόσο ευλογημένοι είναι.
Και μην ξεχάσεις να στείλεις το ευχαριστήριό σου.»

(ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ΖΩΟΥΛΑ ΜΟΥ...ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΧΑΡΗΚΑ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑΜΕ...ΣΕ ΓΝΩΡΙΖΩ 16 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΝ ΑΝΑ ΠΑΣΑ ΣΤΙΓΜΗ ΝΑ ΜΕ ΗΡΕΜΗΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΟΥΝ ΔΥΝΑΜΗ...ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΕΤΟΙΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ...ΕΔΩ ΚΑΙ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΑ Η ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΛΟΓΩ ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΕ ΝΙΩΘΩ ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ ΜΟΥ...Σ'ΑΓΑΠΩ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΛΥΠΕΙΣ"...)

Από leptepilepti_1 @ Δευτέρα, 21 Μαΐου 2007 3:30 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...γλυκιά κι απέραντη, αφού ο ήρωας μου είναι καλά...

Αυτό είναι!

Μια ανακούφιση όταν νιώθω πως έχει δύναμη και τα καταφέρνει...

Μια ηρεμία όταν ξέρω πως ψάχνει να βρει τη γαλήνη και την ευτυχία...

Είναι μακρυά μου όμως είμαι καλά.. Δεν κλαίω πια γιατί η σκέψη αυτή μου θύμισε ότι ο πιτσιρικάς μου μπορεί και στέκεται στα πόδια του και προχωρά όλο και πιο πολύ...

Αυτό θέλω!

Υπάρχει πιο μεγάλη ικανοποίηση; Όχι. Είμαι σίγουρη γι' αυτό...

"Ας είναι όλα πια στη ζωή του όμορφα Θεέ μου γιατί τον αγαπώ!!! "

Από leptepilepti_1 @ Σάββατο, 19 Μαΐου 2007 5:11 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

(Ήμουνα σε μια γωνίτσα πιτσιρικά μου και ήθελα να σε δω...έστω και για ένα σου βλέμμα...κοίταγα τη θάλασσα και η ώρα περνούσε και παρόλο που πίστευα ότι δεν θα με εγκατέλειπες ποτέ έτσι, έχασα την ελπίδα μου... 

Μοίρα κακή και ατέλειωτη...Δεν μπορώ να πάρω μια ανάσα και να συνεχίσω να ζω...Και δεν είναι θυμός, πικρία και πόνος είναι!!Πόνος, ατέλειωτος πόνος και όνειρα που δεν κατασταλάζουν πια στη  δικιά μου ζωή.Ως πότε θα με κυνηγάς; Ποια στιγμή θα σταματήσεις να μου αλλάζεις πεπρωμένο και γραφτό; ... Άσε με τουλάχιστον να ανασάνω και να βρω τον εαυτό μου...Αλλά ποιόν εαυτό και ποιο εγώ; Πάει αυτά τα τσάκισες... Μην αδιαφορείς μπρος τον υπέροχο κόσμο που έφτιαξε ο Θεός... Κάνε μια παύση και εναρμόνισε μια ποιο σωστή μελωδία...Δεν ζητάω πολλά...μια ανάσα ίσα ίσα για να μπορέσουν τα όνειρά μου να καταλάβουν ζωή!!!   

...και τελικά εσύ πάλι όπως πάντα ήρθες και μου πρόσφερες την δικιά σου ανάσα ώστε τα όνειρα που έκανα εδώ και δυο βδομάδες να καταλάβουν ζωή... Είσαι υπέροχος!!!)

Από leptepilepti_1 @ Τετάρτη, 9 Μαΐου 2007 4:55 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

(γραμμένο στις 04/05/07)

Απωθημένα και θύμησες...

Τελειωμένες συνουσίες και ξεχασμένα «συμβόλαια»...

Παρατημένες  ψυχές, χαμένα λόγια...

Μισές αγάπες, μισά συναισθήματα...

Παγωμένα πρόσωπα και δάκρυα παντού...

Κουρελιασμένα κορμιά και βασανιστικές σκέψεις...

Ολόγιομες με αίμα καρδιές...

Πόνος...

Μοναξιά...

Ανάστατα μπλεγμένα όνειρα...

Φασαρία χωρίς άκουσμα...

Υπέροχη φύση δίχως ανταπόκριση...

Άρρυθμες και σπαστικές μελωδίες...

Λανθασμένες σπασμωδικές κινήσεις...

Επιπολαιότητα...

Εκκρεμότητες παντού...

Αδιαφορία...

Ανύπαρκτο σασπένς και κούφιες μέρες...

Αναζήτηση, χαμένο αποτέλεσμα...

Άρνηση...

Αμφιβολία...

Ανυποψίαστα χτυπήματα και λύτρωση πουθενά...

Ζωή ανάποδη και σ' όλα αυτά εγώ αρχηγός!

Από leptepilepti_1 @ Τετάρτη, 9 Μαΐου 2007 4:15 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Ορμάω σαν τρελή...

Είμαι αναστατωμένη...

Νευρική...και συνάμα γελάω..

Θέλω να παίξω...και απογοητεύομαι...

Τα μάτια μου βουρκώνουν....

Δεν τα παρατάω όμως!

Ψάχνω να βρω την αλήθεια...

Θέλω να δω...

Αλλά τι να δω;

Η πιο ωραία μέρα δεν έχει έρθει ακόμα...

Το φεγγάρι που είναι παρόν είναι λυπημένο...

Η Χαρά, η Ευτυχία, η Αγάπη και η Ζωή είναι ακόμα πολύ μικρές...

Δεν μπορούν να με παίξουν...

Τα παρατάω, σκύβω το κεφάλι και πάω προς το κατώφλι του "λούνα παρκ"...

Είμαι μόνη, μικρή και φοβάμαι...

Περιμένω...

Και εκεί που περιμένω έρχεται η Ελπίδα που έστειλες εσύ ψυχή μου...

Επιτέλους μια συντροφιά!

Μπόρεσα και σκούπισα τα δάκρυα απ' τα μάτια μου.... 

... και τώρα πια το μόνο που περιμένω είναι να αρχίσω το ατέλειωτο παιχνίδι!!!

Από leptepilepti_1 @ Παρασκευή, 4 Μαΐου 2007 5:19 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

Αποφάσισα να ταξιδέψω... 

Πήρα μαζί μου τα απαραίτητα και άφησα τη μοίρα να με οδηγήσει....

Άνοιξα για πρώτη φορά τα φτερά μου, θέλοντας απλά να δώσω...

Μου αρκούσε...

Η απόσταση και ο χρόνος που διένυα πολύ μικρά,

αλλά αρκετά ώστε να καταλάβω...

      να νιώσω....

ν'αγαπήσω!

Τώρα γυρνάω πίσω και ξαναβλέπω το χάος που επικρατεί, στη ζωή μου...

Το μόνο πράγμα που μπορεί να μου δώσει κουράγιο,

είναι η ανάμνηση απ' το υπέροχο ταξίδι που έκανα,

ΜΑΖΙ ΣΟΥ!!!!

Από leptepilepti_1 @ Πέμπτη, 3 Μαΐου 2007 8:42 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα

...Υποσχέθηκα πως θα κάνω ό,τι μπορώ για να σταματήσω να πονάω...Είναι πολύ δύσκολο, σε ψάχνω παντού...κι όμως εχεις φύγει.Ίσως να μην ήσουνα ποτέ εδώ, αλλά εγώ έτσι ήθελα να νομίζω...Θέλω να σου πω τόσα πολλά και από την άλλη τίποτα..μια αγκαλιά, μου φτάνει για να καλύψω προσωρινά το κενό.

  Κι όσο σκέφτομαι ότι ούτε εσύ είσαι καλά τρελαίνομαι.Δεν θέλω να στεναχωριέσαι ούτε να αποσπάς το μυαλό σου από τον στόχο σου για άλλα.

  Δεν θέλω να σε χάσω και παρακαλω τον Θεό να κάνει κάτι...Μου δίνει ελπίδες αυτό από τη μια και από την άλλη με τρομάζει γιατί ξέρω ότι ο πόνος θα αργήσει να φύγει.Και μιλάω για πόνο διότι δεν είναι ούτε πικρία, ούτε λύπη, ούτε στεναχώρια.Είναι κάτι πιο δύσκολο το οποίο θα πάρει καιρό να επουλωθεί, αλλά και τότε θα αφήσει το σημάδι του.

  Ψάχνω να βρώ το φάρμακο που θα επουλώσει την πληγή και θα απαλύνει τον πόνο.Δεν ξέρω που θα το βρώ..όλα γύρω μου είναι άδεια.Ενας κενός χώρος και μια παράξενη ησυχία.Ίσως να μπορούσα να κάνω κάτι για να το αλλάξω,ίσως σε λίγο να αρχίζει να με φοβίζει η κατάσταση αυτή...Δεν τρομάζω όμως γιατί αφού η καρδιά μου χτυπά ακόμα,ζεις και εσύ μέσα μου! 

...Τι να λέει το φως ή το σκοτάδι πια; Και τα δύο ίδια μου φαίνονται, ανάμεσά τους όμως ένα τεράστιο τίποτα.Υπάρχει μόνο η σκέψη για σένα,μια σκέψη όμως γεμάτη αγάπη, λατρεία, πάθος, έρωτα, νοσταλγία...Γιατί έφτασα μέχρι εδώ; Να ένα μεγάλο ερώτημα που θα έθετα στον εαυτό μου...Δεν μπορω να δώσω μια απάντηση και να ησυχάσω.Το σίγουρο είναι όμως πως για το παρελθόν δεν μετάνιωσα και για το μέλλον δεν θα σε ξεχάσω ποτε!

  Μακάρι να ήταν αλλίως τα πράγματα και να μπορούσες να ήσουν εδώ έστω και για ένα λεπτό...θα σου έδινα πολλά...Αλλά δεν τα κατάφερες γιατί στη ζωή μας υπάρχει μόνο ένας πρίγκιπας και μόνο μια πριγκίπισσα...και εσύ την βρήκες καίρο πριν με γνωρίσεις!

Από leptepilepti_1 @ Τετάρτη, 25 Απριλίου 2007 5:23 πμ
Permalink | Σχόλια
Tags: Αταξινόμητα